O Φράνσις-Σκοτ-Φιτζέραλντ και ο Έρνεστ Χεμινγουαίη συζητούν
Χ: Πως καταστράφηκες Φράνσις;
Φ: Με δύο τρόπους, Χεμ. Σιγά σιγά στην αρχή και μετά απότομα.
Χ: Μμμ.
Η Bonnie και ο Clyde συζητούν
C: Bonnie?
B: Clyde?
C: Mάλλον αγαπιούνται, Bonnie.
B: Μμμ.
Δύο άγνωστοι συζητούν
Χ: Νομίζω ότι έκλαψε στην κηδεία μου. Μερικές φορές τη φαντάζομαι να μιλάει για μένα στον κολλητό της. Να του λέει για το θάνατό μου. Για το πως ήμουν όταν με κατέβασαν στον τάφο. Κι ύστερα ο άλλος την πηδάει.
Υ: Το πήδημα της παρηγοριάς
Χ: Μμμ.
Δεν αποδέχομαι το κακό. Ο άνθρωπος είναι τέλειος. Η ψυχή είναι αδιάφθορη. Η πρόοδος υπάρχει. Μέχρι τώρα έχουν περιγράψει τη δυστυχία για να εμπνεύσουν τον τρόμο και τον οίκτο. Εγώ θα περιγράψω την ευτυχία. Δεν υπάρχει θάνατος. Όλοι είναι αθάνατοι. Όλα είναι αθάνατα. Το φως και η πραγματικότητα υπάρχουν, το σκοτάδι και ο θάνατος όχι.
Και τώρα, ας προσευχηθούμε.
Κύριε, δώσε μου την ικανότητα να μην προσευχηθώ ποτέ. Μακάρι το κενό ανάμεσα στην καρδιά μου και στον ουρανό να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Δεν επιθυμώ καθόλου να πληρωθεί η ερημιά μου με την παρουσία σου, οι νύχτες μου να τυρρανιούνται από το φως σου. Το μόνο που ζητώ από τη βλακώδη παντοδυναμία σου είναι να σεβαστεί τη μοναξιά μου. Δε μου χρειάζονται τα λόγια σου.